Bu hafta meslektaşlarım David Pierce ve Jay Peters’in Google’ın yeni Gemini AI ajanı Spark ile yaptığı deneyimlerin yanı sıra kendi düşüncelerimi paylaşmak istedim. Her ikisinin de çıkarımı benzer: Bu sistem o kadar etkili ki insanı ürkütüyor. Spark, David’in köpeğinin adının Frida olduğunu ve Jay’in eşinin adını, ikisinin de Google’a bu bilgileri açıkça vermemiş olmasına rağmen biliyordu. Ancak beni gerçekten ürküten şey, tüm bu gelişmelerin tamamen yanlış bir “verimlilik” vaadiyle pazarlanması ve dünyamızda asıl düzeltilmesi gereken sorunları göz ardı etmesi.
“Verimlilik” genellikle kişisel hayatımızda karşılaştığımız zorluklar için her şeyi çözecek bir panzehir olarak sunulur ve hatta verimli olmadığımızda ahlaki değerimizi sorgulamaya kadar gider. Verimlilik, hızlı yaşam kültürü ile atasözü arasında bir yerde yaşar: “Boş eller şeytanın tezgahıdır.” Herkesin birer kütük olmaya çalışmasını önermiyorum, ancak bize satılan şeyin ne olduğunu gerçekten görmeliyiz. Günümüzde bilgisayarlardaki görevler, önemli ve acil hissettirme eğilimindedir, gerçekten önemli veya acil olmasalar bile. “Meşguliyet” tuzağı ve “yazılım beyni” kutsal ittifakı altında yaşıyoruz. Bu da AI desteğini son derece değerli gösteriyor! Ancak bu, tüm bu şeylerden sorumlu şirketlerin şimdi yarattıkları birçok sorunu çözmeye çalışmalarından kaynaklanıyor.
Google, Microsoft, Apple ve diğerleri on yıllardır ofis hayatı ile kişisel hayat arasındaki çizgiyi bulanıklaştırdı. Bu yaygın verimlilik yolculuğu bir zamanlar Fransız hükümetinin ofisten ayrılırken “bağlantıyı kesme hakkı” ilan etmesine yol açtı. (Amerikan duygularımın bunun hala çok ileri bir adım olduğuna ikna etmesi beni utandırıyor.) Gemini Spark’in meslektaşlarımın takvimlerini renk kodlamasını ve diğer güzel numaraları kolayca yapmasını okurken, çocukluğumda annemin market alışverişlerini karşılayabilmek için kuponları dikkatle keserek harcadığı tüm o saatleri hatırlamam engellenemedi. Bazen oturma odamız devasa bir kolaj sanatı deneyine dönüşüyordu. Tüm o zaman ondan ve ailemizden çalındı — ne için? Belki 90’larda bir AI asistanı en iyi fırsatları bulmaya ve düzenlemeye yardım edebilirdi, ancak onları gerektiren ekonomik sistemi asla düzeltemezdi.
Verimlilik yolculuğu nereye kadar? Şu an Tanrı’dan daha fazla para kazanan insanlar, robotların her şeyi yapacağı ve madenlerde çalıştırmadan hayatın tadını çıkarabileceğimiz bir iş sonrası gelecek vizyonunu ilan etti. (İçerik madenleri hariç.) Elon Musk’un başarısız botunu gördüyseniz, bunun aslında Battlestar Galactica’dan ziyade John Adams’ın Abigail’e yazdığı mektup olduğunu bilirsiniz: “Oğullarımın matematik ve felsefe öğrenme özgürlüğü olsun diye ben siyaset ve savaş çalışmalıyım,” ve böylece torunlar resim ve şiirin tadını çıkarana kadar devam eder. Yani ideal olarak, ötesel dönüşüm öncesi zorlu süreci atlattıktan sonra AI hepimizi tiyatro çocukları yapacak.
Bu arada Mark Zuckerberg, AI yatırımlarını dengelemek için önemli bir iş gücünü işten çıktığı bir şehirde 387 fitlik yelkenli teknesini sergiliyor. En azından AI bu işten çıkarılan çalışanların zamanını özgürleştirdi mi? Hollywood’da onlara şans dilerim, özellikle de yeni yetişen tiyatro çocuklarını AI üretimli aktörlerle değiştirmeye çalışıyorlar. Verimlilikteki bu gelişmelerin altında karanlık bir ton yatıyor, çünkü artan verimliliğe verilen yanıt geçtiğimiz yüzyılın en büyük dolandırıcılıklarından biri oldu. Tüketici AI sahneye çıkmadan çok önce, verimlilik patlaması yaşanırken ücretler buna ayak uyduramadı. Kimse daha az çalışmıyor, sadece daha az kazanıyor. Ve daha fazla AI ile ilgili şirket trilyonlarca dolar değerleme kazanırken, mevcut ABD rejimi sosyal güvenlik ağını yağmalıyor — hepimiz işsiz tiyatro çocukları olacaksak var olması gereken türden. Bu şeyleri ayrı ayrı düşünemezsiniz. Özel şirketlerin iş gücünü optimize etmesinin sonucu kimse çalışmak zorunda kalmazsa, insanların hala bir çatı ve bir yemeği olan bir toplumda yaşamamız gerekir. Liderler SNAP yardınlarını keserken ve vergi mükelleflerinin parasıyla salonlar inşa ederken bunun gerçekleşeceğine kim güvenebilir?
Hayatınızda gerçekten boş zamanınızı karşılayamıyorsanız, eğlenceli bir plan yapmanıza yardımcı olabilecek bir AI asistanının ne faydası var? Yeni gelişmelere her zaman direnç olmuştur — o kadar ki “Luddite” terimi, İngiliz tekstil işçilerinin endüstrilerinde otomasyona karşı isyan etmesinden 200 yıl sonra bile güçlüdür. AI tepkisi gerçek, bilgili ve iyi argümanlara dayalı. Yine de bazı yeni güzel numaralar eğlenceli ve belki de kişisel hayatımızda oldukça kullanışlı. Ancak e-posta göndermek, takvim randevuları almak ve elektronik tablolar oluşturmak için ayda 99 dolar ödemenin geleceğe dair umut verici bir vizyon veya hatta iyi bir yatırım getirisi olduğunu hayal edemiyorum. Özellikle de genel miyat, topraklarımızın ihtişamını boşa harcarken bizi kurumsal her şeyi bilme durumuna maruz bırakıyorsa.
Yorum Yap