Bu sonbaharda macOS 27’nin duyurulması, Intel tabanlı Mac’ların kapanışını tamamen işaret etmeyecek; ancak macOS 26 Tahoe’yu çalıştırabilen son modeller, iki yıl daha güvenlik ve Safari güncellemeleri alabilecek ve Rosetta uyumluluk katmanı, Intel kodlarını Apple Silicon’da çalıştırmaya devam edecek, ancak bunun süresi belirsiz kalacak. macOS 26, Intel Mac serisinin kesin olarak son bölümü olarak kabul ediliyor ve bundan sonraki tüm gelişmeler yalnızca bir ek ya da epilog niteliği taşıyacak.
WWDC kapsamında daha çok geleceğe odaklandığımızda, bu fırsatı Intel Mac tarihine geriye dönük bir bakışla değerlendirelim; iki şirketin iş birliğiyle Mac’ler bir dönüm noktasına ulaşmış, sonra ise bu ortaklık cihazların performansını olumsuz etkileyen bir hal almıştı.
Intel’le Mac’in ortaklığı, 10.4.4 sürümüyle başlayan bir yolculuğun öncesinde başlıyor; o sürüm, ticari olarak sunulan ilk Intel Mac’iyle birlikte gelmişti. Ancak x86 uyumlu NeXTSTEP sürümleri ya da 1990’larda klasik Mac OS’un üçüncü taraf x86 tabanlı sistemler için lisanslamaya çalışılan başarısız girişimleri ele almıyoruz. Öykünün başlangıcı, Haziran 2000’de Apple mühendisi JK Scheinberg’in evden çalışmaya geçişini kolaylaştıracak tek bir projeyi ararken, hâlâ geliştirilmekte olan Mac OS X’in bir Intel versiyonunu önerdiği an.
Scheinberg, patronuna gönderdiği bir e-postada, “Intel platformunda bir hafta boyunca devamlılık (continuations) üzerine çalıştım, bu süreç beni çok memnun etti; eğer bir Intel sürümü bizim için önemli hale gelirse, bu projede tam zamanlı çalışmak isterim” diyordu. O dönemde tüm Mac’ler hâlâ PowerPC işlemciler kullanıyordu; Apple, IBM ve Motorola’nın ortak geliştirdiği bu çipler 1994’ten beri sistemlerin kalbini oluşturmuştu. İlk Mac OS X sürümleri G3 ve G4 çiplerinde çalıştı, 64‑bit G5 ise 2003 ortalarında piyasaya sürüldü. Intel tabanlı bir Mac OS X sürümü zorunlu değildi ve yaklaşık bir buçuk yıl boyunca “Marklar” kod adlı yan proje olarak görülmekten öteye geçmedi.
Yorum Yap