El taşınabilir oyun konsolları boyutları küçülürken Arduboy FX-C, cebi dostu tasarımıyla dikkat çekiyor. Geçmiş modellerin en iyi özelliklerini ve yeni iyileştirmeleri, sadece birkaç kredi kartı kalınlığında bir cihazda topluyor. Özellikle kutudan çıkar çıkmaz genişleyen oyun ve uygulama kütüphanesine atlamak isteyen oyuncular için şu ana kadar en iyi Arduboy versiyonu.
Orijinal Arduboy, Kevin Bates’in elektronik becerilerini sergilemek için tasarladığı bir iş kartı olarak ortaya çıktı. 2014’te viral olunca bir yıl içinde ticari bir ürüne dönüştürüldü; açık kaynaklı, minik bir oyun cihazı ve kod öğrenmek isteyen geliştiriciler için bir eğitim aracı oldu. On yılı aşkın sürede yapılan küçük iyileştirmelerden sonra FX-C, görünüm olarak orijinaliyle neredeyse aynı; kontrol sadece altı butondan oluşuyor, dört tanesi D-pad işlevi görüyor. 5 mm kalınlığındaki gövdeye rağmen butonlar tatmin edici bir klik sağlıyor.
Yüksek perdeli piezoelektrik hoparlör yeterince ses çıkarıyor ve 1,3 inç 1‑bit OLED ekran, dış mekanlarda bile rahatça oynanabilecek bir parlaklığa sahip. Ekran sadece beyaz piksel gösterebildiği için geliştiriciler, gri tonlamayı taklit etmek için dithering ve flicker gibi görsel hilelere başvurmak zorunda. FX-C’nin ATmega32u4 işlemcisi ve 2,5 KB RAM’i, Playdate gibi diğer siyah‑beyaz cihazlarla kıyaslandığında ilkel görünebilir, ancak bu kısıtlamalar geliştiricileri daha yaratıcı ve deneysel olmaya itiyor.
Orijinal Arduboy’da en büyük sıkıntı depolama alanının yetersiz olmasıydı; sık sık bilgisayara bağlanıp oyun değiştirmek gerekiyordu. 2020’de Bates, 250 oyunluk dahili flash belleğe sahip Arduboy FX’i tanıttı. FX-C bu belleği biraz daha büyük bir versiyonla devralarak 300’den fazla oyunu önceden yüklenmiş olarak sunuyor ve microUSB yerine USB‑C’ye geçiş yapıyor. Renkli ekran, tam D‑pad, ayrı ses ve ses kontrol tuşları, Wi‑Fi, Bluetooth ya da microSD kart yuvası gibi ek özellikler cazip olsa da zorunlu değiller; cihaz temel oyun ihtiyaçları için sade ve işlevsel.
FX-C’nin üst kenarındaki küçük bir anahtar cihazı açıyor, ancak tırnakları kısa olanlar için zorlayıcı olabiliyor. Açılış hemen gerçekleşiyor ve basit bir ana ekran ve menüle yönlendiriyor. Dahili oyunlar; Aksiyon, Macera, Arcade, Koşu, Bulmaca ve Yarış gibi kategorilere ayrılmış; kategori değişimi yatay, oyun seçimleri ise dikey kaydırılıyor. Navigasyon kolay ancak alfabetik bir oyun listesi eklenmesi iyi olurdu.
Arduboy’da dağıtılan tüm oyunlar ücretsiz, bu yüzden Super Mario Bros. ya da Castlevania gibi tanıdık 8‑bit klasikler yok. Bunun yerine, telif haklarından kaçınırken nostaljiyi tatmin eden çok sayıda benzer oyun bulunuyor. FX‑C’nin sınırlı işlem gücüne rağmen, sadece yan‑kaydırmalı ve blok bulmaca oyunlarıyla sınırlı değil; birinci şahıs nişancı, zindan gezintileri ve yüksek kare hızı sunan yarış oyunları da var. Ancak bu oyunlar uzun vadeli bir macera vaat etmiyor; hızlı bir mola vermek istediğinizde ideal.
FX‑C’leri almamı sağlayan çok oyunculu USB özelliği henüz tam olarak çalışmıyor. Bazı topluluk üyeleri başarılı olmuş olsa da, Bates bu özelliğin hâlâ geliştirme aşamasında olduğunu belirtiyor. Modern USB kablolarındaki ekstra iletkenlerden yararlanarak veri alışverişi yapılması planlanıyor, ancak bunun için daha pahalı bir USB 3.0 ya da Thunderbolt kablosu gerekiyor. Çeşitli USB 3.0 kablolarını denedim, sonuç alamadım. Bu özellik zamanla stabil hale gelirse harika olacak, fakat sadece bu yüzden bir çift FX‑C alacaksanız beklemenizi tavsiye ederim.
FX‑C hâlâ sağlam bir yükseltme. MicroUSB kablolarını saklamaktan kurtulmak güzel, ama asıl cazibe Arduboy topluluğunun sağladığı devasa ücretsiz oyun koleksiyonu. Şu ana kadar oyunların yalnızca %10’unu denedim; kalite değişken olsa da, ücretsiz olduğundan hayal kırıklığı az.
Bir konsolun değeri, oyun kütüphanesine bağlıdır ve Arduboy, son on yılda yüzlerce geliştiriciyi bir araya getirerek bu konuda başarılı oldu. Açık bir zihinle ve eksiklerinden ziyade sunduklarına odaklanırsanız, bu minik taşınabilir cihazdan gerçekten keyif alacaksınız.
Yorum Yap