Lego, CES’te duyurduğu teknoloji dolu Smart Bricks setleriyle büyük bir beklenti oluşturmuş ve bu yenilikten dolayı en iyi gösterim ödülünü hak etmişti. Ancak Mart ayında çıkan ilk Star Wars setleri, sesli komutlar ve yanıp sönen ışıklarla sınırlı kalmıştı; CES’te gördüğümüz akıllı özellikler bu setlerde yoktu.
Bugün Lego, bu yaz piyasaya sürülecek 12 yeni setle ikinci nesil Smart Play Pokémon setlerini tanıttı. Birkaç saat içinde setleri denediğimde, Smart Brick’in gerçekten daha akıllı hâle geldiğini görüyorum; fakat Lego hâlâ Ocak ayında vaat ettiği potansiyelin tamamını sunmakta yavaş ilerliyor ve en bariz satış noktalarından biri olan resmi ses efektlerini hâlâ sağlayamıyor.
Bugün duyurulan 12 set şu anda ön sipariş verilebiliyor, ancak satışa sadece 1 Ağustos’ta çıkacak. Sadece iki set “tam paket” olarak satılıyor; bu setlerde en az bir Smart Brick ve şarj cihazı bulunuyor: 69,99 $ fiyatındaki Pikachu ağaç evi seti ve 119,99 $ fiyatındaki Charizard‑Jolteon savaş seti (iki Smart Brick içeriyor). Diğer 10 set, örneğin 14,99 $’lık Jigglypuff ve 89,99 $’lık Cubone‑Gengar savaşı gibi, Lego’nun “uyumlu” olarak adlandırdığı bir kategoriye giriyor; yani içinde sadece Smart Tag bulunuyor, ancak akıllı işlevleri çalıştırmak için gereken Smart Brick’i içermiyor.
Lego, ilk Star Wars setlerinde eksik kalan karmaşık etkileşimleri bu yeni setlerde eklemeyi başardı. En dikkat çekeni iki Pokémon’un aynı anda savaşmasını sağlayabilmesi. İki Smart Brick‑bağlı figürü bir arada sarsmak – bu da iki brick gerektirir, yani ya Charizard setini ya da bir Star Wars setini almanız gerekir – Savaş Modu’nu tetikliyor. 8‑bit savaş müziği çalarken, oyuncular figürleri birbirine doğru iterek saldırı yapabiliyor: hızlı bir ileri itiş düşük hasarlı bir saldırı, birkaç saniye tutup beklemek güçlü bir hamle, geri çekmek ise savunma (dodging) sağlıyor. Bir‑iki dakikalık mücadele sonrası bir Pokémon zafer ışıkları ve galibiyet müziğiyle kazanıyor.
Lego’nun Ürün ve Pazarlama Geliştirme SVP’si Federico Begher, bu savaşı bilerek basit tutmayı seçtiklerini belirtiyor. “Sarsarak savaşı başlat, iki saldırı tipi ve savunma” mekanikleri, “çok karmaşık olamayan, aşırı zorlayıcı olmayan” bir oyun deneyimi sunuyor. Tam bir turn‑based oyun kopyası olmaktan uzak olsa da, savunmayı iyi kullanmak ve ne zaman güçlü saldırıya geçeceğinizi bilmek bir miktar beceri gerektiriyor.
Arka planda da bazı ek detaylar var. Tüm Pokémon eşit değil; bazıları doğal olarak daha güçlü. Mewtwo, Pikachu’dan her zaman daha avantajlıdır; tür üstünlüğü de geçerli – örneğin Squirtle, Charmander’ı çoğu zaman yener. Her Pokémon’un Smart Tag’i (brik içinde saklı) türünü ve Pokédex numarasını gösteriyor, türlerine göre farklı ses efektleri üretiyor – Pikachu’nun şimşek sesi, Lapras’ın su akışı gibi. Eğitim ise bir Smart Tag’e dokunup, set içinde bulunan hedeflere (veya istediğiniz başka nesnelere) çarpıtıldığında gerçekleşiyor; bu, Pokémon’un seviyesini yükselterek bir sonraki savaşta daha güçlü olmasını sağlıyor. Ancak bu yükseltme kalıcı değil: Smart Brick çıkarıldığında (veya pili bittiğinde) seviye artışı kayboluyor. Lego bir temsilcisi, bunun bilinçli bir tasarım olduğunu, çocukların sıfırdan tekrar eğitim döngüsünü sevdiğini söyledi; ama muhtemelen Smart Brick’in teknik kısıtlamaları da etkili.
Bu yeni setlerin en bariz eksikliği, Pokémon’ların kendi isimlerini söyleyememesi ve oyun‑çizgi film seslerini taklit edememesi. Lego Pikachu’dan beklediğim bu özellik, sadece genel hayvan sesleri ve ara sıra elektrik sesi üretebiliyor. Önceki Star Wars setlerinde de Darth Vader’ın nefesi vardı ama lazer veya minifig sesleri bulunmuyordu. Bunun nedeni, brick içinde çalışan run‑time synthesizer’ın MIDI benzeri bir sistemle gerçek zamanlı ses üretmesi ve çok sınırlı bellek kapasitesinin ses efektlerini kısıtlaması. Ayrıca uluslararası isim farklılıkları da bir engel: Squirtle, Japonya’da Zenigame olarak biliniyor. Lego’nun brick’leri lokalize edilmediğinden, ses efektleri tüm pazarlarda aynı şekilde çalışmalı, bu yüzden tanıdık isimleri ve sesleri eklemek zorlaşıyor.
Setler boyut ve karmaşıklık açısından 88 parçalık Jigglypuff kitinden, Umbreon‑Garchomp savaşındaki 831 parçaya kadar geniş bir yelpazeye sahip. Çoğu set en az bir hareketli parça (örneğin Gengar’ın sallanan dili) içeriyor. Büyük setler 10+ yaş üstü, daha basit olanlar 6+ yaş öneriyor. Lego çalışanları, setlerin dayanıklı olması için çoklu oyun testlerinden geçtiğini söylüyor; yine de eğitim ve savaş sırasında figürlerin çarpışması nedeniyle zamanla kırılma riski bulunuyor. Benim Charmander’ım bir Bulbasaur çarpmasıyla parçalandı, fakat Lego’nun “oyun doktoru” anında tamir etti.
Farklı setlerden bir Pokémon’u alıp başka bir setin aksesuarıyla etkileşime sokmanın ne kadar çeşitli sonuçlar doğuracağını henüz tam olarak göremedim; ama teorik olarak her bir Smart Tag birbiriyle uyumlu çalışmalı.
Genel olarak, Pokémon Smart Play kitleri Star Wars setlerine kıyasla savaş mekaniği sayesinde ekran‑siz oyun deneyimini önemli ölçüde artırıyor. Ancak Lego, CES’te vaat ettiği daha karmaşık konum‑tabanlı etkileşimler ve gelişmiş ses efektleri gibi özellikleri hâlâ sunamıyor. Yine de Smart Play’in sadece ışık ve sesten ibaret olmadığını, gelecekte çok daha fazlasını sunabileceğinin bir göstergesi.
Yorum Yap